زندگی رویا نیست...

زندگي رويا نيست

زندگي زيبايي ست

مي توان

بر درختي تهي از بار ، زدن پيوندي

مي توان در دل اين مزرعه ي خشک و تهي بذري ريخت 

مي توان

از ميان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو 

هر دو بيزار از اين فاصله هاست 

قصه ي شيريني ست 

کودک چشم من از قصه ي تو مي خوابد 

قصه ي نغز تو از غصه تهي ست 

باز هم قصه بگو 

تا به آرامش دل 

سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم

                                                                         زنده یاد حمید مصدق

شیشه پنجره را باران شست ...

وای، باران؛

باران؛

شیشه پنجره را باران شست 

از دل من اما،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ 

می پرد مرغ نگاهم تا دور،

وای، باران،

باران،

پر مرغان نگاهم را شست

خواب رویای فراموشیهاست !

خواب را دریابم،

که در آن دولت خواموشیهاست 

من شکوفایی گلهای امیدم را

در رویاها می بینم،

و ندایی که به من میگوید :

گر چه شب تاریک است

دل قوی دار،

سحر نزدیک است

دل من، در دل شب،

خواب پروانه شدن می بیند

مهر در صبحدمان داس به دست

آسمانها آبی،

پر مرغان صداقت آبی ست

دیده در آینه صبح تو را می بیند

از گریبان تو صبح صادق،

می گشاید پرو بال 

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری ؟

نه

از آن پاکتری

تو بهاری ؟ نه،

بهاران از توست

از تو می گیرد وام،

هر بهار اینهمه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو !

                                                                 زنده یاد حمید مصدق

نگاهي به تجربيات حسين عليزاده در دهه 60

صداهاي نو از بانگ هاي کهن

دهه 60 از منظري اجتماعي- فرهنگي به شدت تحت تاثير فضاي سياست زده يي قرار داشت که جامعه ايران را دربر گرفته بود. در سال هاي ابتدايي پس از پيروزي انقلاب و دوران پرالتهاب جنگ تحميلي، دغدغه هاي فرهنگي و هنري طبيعتاً در درجه يي بسيار پايين از اهميت قرار داشتند و شايد به همين دليل است که آثار به جا مانده از آن دوران رنگ و بويي بسيار ويژه و متفاوت دارند. مساله موسيقي، خود به کلي و از پايه و اساس منشاء بروز اختلاف نظر بود تا جايي که باعث بروز قضاوت هاي نادرست و نابجاي بسياري شده بود و بسياري از موزيسين هاي ايراني تا مدت ها نمي دانستند اثر هنري خود را چطور مورد عرضه و قضاوت قرار دهند. دقيقاً در همين دوران بود که شاهد حضور آثاري بوديم که بنا به دلايل متفاوتي، به نوعي تبديل به نماد موسيقي در دهه 60 شدند که از اين ميان آثاري با کيفيات نه چندان بالا و بيشتر به واسطه حمايت رسانه يي در آن دوران به شهرت و محبوبيت رسيدند، آثار ديگري نيز به واسطه ارزشمندي هنري شان ماندگار شدند مانند آلبوم بيداد (پرويز مشکاتيان- محمدرضا شجريان) و قطعه ني نوا اثر حسين عليزاده. حسين عليزاده فعاليت حرفه يي خود را در سال هاي مياني دهه 50 آغاز کرد و از همان ابتدا خود را به عنوان يکي از جواناني که حرف هاي زيادي براي گفتن دارند به علاقه مندان هنر و موسيقي معرفي کرد. در روزهاي حساس پيش از انقلاب و در سال هاي آغازين پس از انقلاب نيز با ساختن سرود و تصنيف هاي گوناگون و همچنين با خلق آثاري چون حصار و سواران دشت اميد (که نمونه هايي بسيار قابل تامل در زمينه تاريخ تحول موسيقي سنتي ايراني به حساب مي آيند) نشان داد از قابليت هاي بسياري براي همراه کردن هنر با زمانه برخوردار است. دهه 60 براي عليزاده شايد يکي از مهم ترين دوران هنري به حساب آيد چرا که از پس تجربه هاي دهه 50 و تلاش براي ارائه آثار نو و متفاوت، دوراني ظهور مي کند که عليزاده خود را در دنياي موسيقي تثبيت مي کند. در واقع پس از تجربه هاي پراکنده يي چون همکاري هاي جسته و گريخته با کانون چاووش، ساختن اولين موسيقي فيلم (چوپانان کوير)، تحقيق در زمينه موسيقي نواحي ايران و کارهاي منتشرشده و منتشرنشده فراوان مانند تکنوازي هاي ماهور و سه گاه (هجراني)، سرودهاي آذربايجان و... عليزاده به طور جدي نوشتن موسيقي براي آنسامبلي متفاوت را در دستور کار خود قرار مي دهد و يکي از ماندگارترين آثار موسيقايي خود و شايد يکي از جاودانه ترين آثار موسيقايي در تاريخ موسيقي ايران را خلق مي کند؛ ني نوا.
دنباله

حاشيه هايي بر موسيقي حسين عليزاده

مي بيني، افسردگان بيدارند

آيندگان، آنها که از پس ما مي آيند اگر بخواهند چيزکي از امروز ما بدانند، پس از سرک کشيدن در تاريخ رسمي بايد لحظاتي هم گوش به موسيقي حسين عليزاده بدهند که او هم به گونه يي ديگر شايد بي آنکه خود خواسته باشد تاريخ به صدا نوشته است.

حالا 31 سال از آن پاييز 1356 که حسين عليزاده به کار ضبط قطعه هيجان زده «سواران دشت اميد» مشغول بود، گذشته است. موسيقي او در تمام اين سال ها در کنش و واکنش با پيرامون خود بوده . زماني هيجان زده و در قالب گروه چاووش در واکنش به حوادث 17 شهريور1357 قطعه «ژاله خون شد» را مي نويسد و هيجان زده فرياد برمي آورد؛ «ژاله خون کن/ خون جنون کن/ سلطنت زين جنون واژگون کن »، در روزگاري ديگر و در سال 1362با دردانه اش، «ني نوا» چنان طعم صوتي روزگار خود را منعکس مي کند که همه جريانات سياسي، اجتماعي و فرهنگي که گاه حتي متضاد با يکديگر هستند اين اثر را صداي موسيقي شده جهان خود مي دانند. در روزگاري بعدتر همراه با زلزله رودبار مي لرزد که صدايش مي شود قطعه «آواي مهر». در روزگار اصلاحات در يکي از قطعه هاي ساخته او در آلبوم «فرياد»، شجريان از مشيري مي خواند؛ «من به تنگ آمده ام از همه چيز/ بگذاريد هواري بزنم/ آي/ با شما هستم،/ اين درها را باز کنيد.» آنگاه که در سال 86 و در کنسرت خود با گروه«هم آوايان» باز هم روي شعري از مشيري موسيقي نوشت؛ با همين ديدگان اشک آلود/ از همين روزن گشوده به دود / به پرستو به گل به سبزه درود» بسياري از حاضران در تالار بزرگ کشور ارجاعات و کنايات او را دريافتند.

دنباله

اصطلاحات موسیقی ایران

آهنگ :به معنی لحن، آواز، نوا که در اصطلاح کنونی موسیقی با کلام و

بدون کلام است.

ابریشم :تارهایی که برسازها در قدیم می بستند ولی امروزه به جای ابریشم

از سیم های فلزی استفاده می شود.

ابهام : نام انگشت شصت در انگشت گذاری موسیقی قدیم ایران.

آرغن : نوعی ساز که گفته می شود آن را" افلاطون "ابداع کرده بیش تر

نصرانی ها و رومی ها می نواخته اند که شرح کامل این ساز در " اسکندر نامه

نظامی گنجوی آمده است  و نام دیگر آن "ارغنون" است.

اتفاق:یکی از اصطلاح های موسیقی قدیم ایران به معنای مطبوع و خوش آیند

 است

 
دنباله

استاد حسين عليزاده‌ * مرد خستگي ناپذير موسيقي ايران

 

استاد حسين عليزاده در سال 1330 در تهران به دنيا آمد. در هنرستان موسيقي ملي نزد هوشنگ ظريف، علي اكبر شهنازي و حبيب الله صالحي به فراگيري تار پرداخت . پس از دريافت ديپلم از هنرستان در سال 1349 به گروه موسيقي دانشكده هنرهاي زيبا دانشگاه تهران راه يافت و نزد اساتيدي همچون اكبر شهنازى، نورعلى برومند، يوسف فروتن، عبدالله دوامى، هوشنگ ظريف و ... فراگيري موسيقي ايراني را ادامه داد.

 در دوران تحصيل با اركستر ايراني تالار رودكي همكاري داشت. و از فصل هنري 1351-52 با گروه هاي مركز حفظ و اشاعه موسيقي در جشن هنر شيراز به اجراي برنامه پرداخت. در سال 1355 به اتفاق پرويز مشكاتيان گروه عارف را تشكيل داد و برنامه هاي متعددي را در داخل و خارج از كشور به اجرا درآورد.

دنباله

استاد محمد رضا شجريان * خسرو آواز ايران

تولدم روز اول مهر ماه سال یکهزارو سیصد و نوزده خورشیدی در مشهد است، در خانواده ای که پدر بزرگم (علی اکبر) صدای بسیار رسایی داشته و به زیبایی آواز می خوانده است. او از مالکین بزرگ مشهد بود و از خواندن در جمع پرهیز داشته ، گاه برای دوستان سرشناسی که به دیدارش می آمده اند می خوانده است. پدرم مهدی از صدای پر طنین و رسا برخوردار بود و در جوانی آواز خواندن را شروع می کند ولی خیلی زود در محیط بسته و سنتی به قرائت قرآن رو آورده و تا آخر عمر بر همان عقیده باقی ماند و آواز را رها کرد و در قرائت قرآن جایگاه خاصی در مشهد پیدا نمود و شاگردان زیادی برای تلاوت قرآن تربیت کرد که از جمله خود اینجانب است.

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4
دنباله

استاد پرويز مشکاتيان * به نقل از سايت مجله خانواده سبز

    

در خانه نه ايم جان به فدايت

لطفي كن و بگذار صدايت

ارتباط با «پرويز مشكاتيان» با اين بيت كه بر روي پيغام گير تلفن نهاده شده ،آغاز ميشود.وارد خانه اش كه مي‌شوي، دكوراسيون خانه و حتي برخورد انسان‌هاي درون خانه برگرفته از اعتقاد به اصالت فرهنگ كهن ايران زمين است .حتي رابطه دو فرزند وي با پدرجدا از صميميت پدر و فرزندي حكايت از رابطه استاد و شاگردي نيز دارد.
    ديوار خانه اش نيز دنيايي از سازهاي اصيل ايراني و ديگر ملت مشرق زمين چون سيتار هندي و ....را به هر تازه واردي نشان مي‌دهد و با زبان بي زباني صحه مي‌گذارد بر عقايد بزرگ مردي كه معتقد است فرهنگ‌هاي اصيل متعلق به هر كشوري كه باشد،بايد مورد احترام قرار بگيرد.
دنباله

كيوان ساكت ........... پيوند علم واحساس

زندگي نامه و كارنامه:

كيوان ساكت در سال 1340 در مشهد متولد شد . او در نوجواني به مطالعه آثار بزرگان موسيقي ايران و جهان پرداخت و در سال 1369 به گروه عارف دعوت شد و اين همكاري تا اويل سال 1376 ادامه داشت . او در سال 1375 گروه وزيري را تشكيل داد . اين گروه نخستين اجراي خود را در همان سال در تالار وحدت به مناسبت بزرگداشت استاد بزرگ موسيقي كلنل علي نقي خان وزيري به صحنه برد .
اجراي كنسرت موسيقي كلاسيك و آثار برخي بزرگان موسيقي جهان با تار به همراهي پيانو در سال 1376 در تالار  وحدت با اتكا به تكنيك درخشان ، دريچه هاي جديدي از قابليت هاي بالقوه اين ساز را در اذهان عموم گشود . هنر متعهد ، ارتقا حس موسيقي و دوري جستن از روزمرگي شيرازه اصلي كارهاي او هستند .

دنباله

استاد احمد عبادي

استاد احمد عبادي وارث و يادگار نسلي از بزرگان و راويان فرهنگ شفاهي موسيقي سنتي ايران بود كه به خاندان هنر معروف بودند. شاه ولي فراهاني سرسلسله اين خاندان است كه مي گويند از شاگردان و سرسپردگان به مشتاق عليشاه بوده و فرزندش آقاعلي اكبرفراهاني از نوازندگان تار دوره ناصري و از دست پروردگان مكتب پدر بوده است همو كه مي گويند عارفي دلسوخته بود كه يكشب بر بام خانه اش در حال راز و نياز و نواختن سازش كه قلندر ناميده مي شد به جوار حضرت حق مي شتابد. فرزندانش ميرزا عبدالله و ميرزا حسينقلي بعدها آنچه را كه از پدر و بعدها از شاگردان پدرآموخته بودند به شكل مدون و منسجمي درآورده و رديف موسيقي را بدين شكلي كه امروزه وجوددارد ونواخته مي شود تدوين مي كنند. تقسيم بندي دستگاهي موسيقي سنتي ايران نيز مبني بر هفت دستگاه و پنج آواز از اين زمان رواج پيدامي كند.

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4
دنباله